خوشــا از دل، نـم اشکی فشــاندن        بــه آبـی آتش دل را نشــــانـدن

خوشــا زان عشق بازان یاد کردن        زبـــان را زخمه ی فریـاد کردن

خوشا از نی،خوشا از سر سرودن      خوشا نــی نامه ای دیگر سرودن

نــوای نــی ، نــوایـی آتشیــن است      بگو از سر بگیرد ، دلنشین است

نــوای نــی نــوای بی نــوایی است      هوای نـاله هایش نــی نوایی ست

نــوای  نــی دوای هـر دل  تنــــگ       شـفـای خواب گل، بیماری سنگ

قلم ، تصویر جانکاهی ست از نــی      عَلَـم، تمثیــل کوتاهی است از نی

خـدا چون دست بر لـوح و قلـم زد       ســر او را بــه خطِّ نـی، رقم زد

دل نــی ، نــاله ها دارد از آن روز      از آن روزست نی را ناله پرسوز

چـه رفت آن روز در اندیشه ی نی      که این سان شد پریشان بیشه نی؟

سـری سرمست شور و بـی قراری     چو مجنون در هوای نــی سواری

پـر از عشـــق نیستــان سینــه ی او     غـــم غــربت ، غـــم دیرینــه ی او

غـــم نـــی، بنــد بنــد پیــکر اوسـت     هـــوای آن نیستــان در سر اوست

دلـش را بـا غریبــی، آشنـایــی ست      بهم اعضای او وصل از جداییست

سرش بر نـی ، تنش در قعر گودال      ادب را گــه الـف گردید ، گه دال

ره ِ نــی پیــچ و خـم بسیـــار دارد       نـــوایش زیـــر و بــم بسیــار دارد

ســری بر نیزه ای منـزل به منــزل      بــه همراهـش هزاران کـاروان دل

چــگونه پــا ز گِــل بردارد اشتـــر؟      که با خود باری از سر دارد اشتر