تبليغاتX
ماهی پری

ماهی پری

 

 

 

 

تو هیچ ندانستی

 

قرن هاست

 

چشمان من

 

به نگاه نگران تو سوگند می خورند

 

که سال هاست می شناسمت

 

هم بازی بهشتی ام!

 

من در آن غربت خرمایی رنگ

 

در پی یک حادثه ام!

 

که مرا غرق زمین کرد و تن خاکی من محمل خاموشی شد

 

هیچ یادت آمد؟!

 

من زمینی شدم و صبح به صبح

 

از دل باغچه ی کوچک تنهایی مان

 

پل می زنم از زمین

 

تا آسمانی که تو هستی

 

فرشته ی کوچک مهربانی ام!

 

 

 

به محدثه

 

که دست های کوچکش سیرابم می کند

 

و نگاه معصومانه اش توبه ام می دهد

 

وقتی می گوید دوستت دارم....

 

او که حدیث هستی را روایتگر است

 

این بار اما

 

به سبکِ سبُکِ پرواز.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

این هم برای ...شاید ناخدای کشتی نجات!(م.ع)

 

 

باران که می بارد

 

تو می آیی

 

و در سکوت نم گرفته ی چشمانم

 

به دنبال چیزی می گردی

 

همان که بال پرواز است برای بغض شبانه ام

 

دست هایم کوچک اند

 

محال است در دستان مهربانت بگنجند

 

انگار باید چیزی باشد

 

واسطه ای

 

تا باز هم مرا برگیری و جدا کنی از تن خاکی زمین

 

واسطه بهانه است

 

شمردن را از یاد برده ام انگار

 

نفس هایم را تا پنج که می شمرم

 

با سر می خورم زمین!

 

انگار بلندای سقف نگاه من هم شده پنج نفسیه زمین!

 

باید چیزی باشد که هنور نمی دانم

 

چیزی مثل فوت کوزه گری!

 

می بینی؟!

 

هنوز هم همان شاگرد عجول و بی مقدمه!

 

دلم برای کویر لک زده است

 

برای درس سکوتت که خوب فرا گرفتمش

 

یادت هست؟!

 

نایست حتی اگر..

 

من اما

 

کم طاقتم

 

گاهی کاسه ی صبرم لبریز می شود

 

فقط گاهی!

 

 

پ.ن:  گاهی به قانون مصلحت شعر باید گفت "تو" به جای خالی "شما"....  شما به بزرگی تان ببخشید....

 

 

 

 

 

پ.ن(کاملا" بی ربط!): راستی من و دوستم آزاده یه وبلاگ زدیم...قراره خاطره های مدرسه رو توش بنویسیم

 

اینم لینکش

 

 

لولک و بولک

 

چه سریع لو دادم!!!!

 

 

 

+نوشته شده در شنبه پنجم مرداد 1387ساعت15:5توسط ماهی تنگ بلور | |