ماهی پری
|
قصه را كه میدانی؟ قصه مرغان و كوه قاف را، قصه رفتن و آن هفت وادی صعب را، قصه سیمرغ و آینه را؟
اما چه كنم با هدهد، هدهدی كه از عهد سلیمان تا امروز هر بامداد صدایم میزند؛ و من همان گنجشك كوچك عذرخواهم كه هر روز بهانهای میآورد، بهانههای كوچك بیمقدار. تنم نازك است و بالهایم نحیف. من از راه سخت و سنگ و سنگلاخ میترسم. من از گم شدن، من از تشنگی، من از تاریك و دور واهمه دارم. گفتی كه بعد نوبت معرفت است و توحید؟ گفتی كه حیرت، بار درخت توحید است؟گفتی بی نیازی...؟گفتی كه فقر...؟ گفتی كه آخرش محو است و عدم...؟ آی هدهد! آی هدهد! بایست؛ نه، من طاقتش را ندارم... بهار، بهانه رفتن است.... حق با هدهد است كه میگفت: رفتن زیباتر است، ماندن شكوهی ندارد؛ آن هم پشت این سنگریزههای طلب. گیرم كه ماندم و باز بالبال زدم، توی خاك و خاطره، توی گذشته و گل. گیرم كه بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم، بالهای بسته اما طعم اوج را كی خواهد چشید؟ پ.ن: بدرود...
|
About
ماهی پری دلش همیشه خون بود آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آبان 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 شهریور 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 بهمن 1385 Links
:.٭تشتر : فرشته باران٭.: |
