ماهی پری

رفتم...

delebidel1369 — Fri, 23 Oct 2009 11:45:05 GMT

بی سلام

که قرار نیست بازگردم

آخرین بدرود را که نوشتم رفتم

رفتم که میکده بی صاحب بماند و خالی

رفتم که تمام سوالها را پشت سرم بی جواب بگذارم

رفتم که ماندن راه من نبود

...

من دیگر نیستم

نه "سیب گلاب"

نه "سیب ترش هبوط"

نه "برای تازه شدن دیر نیست"

نه "ماهی پری"...

دیگر نه شاعرم

نه نویسنده

نه گاهی خط خطی میکنم

نه بغض هایم را به تصویر می کشم

رفتم که دیگر شاعر نباشم

رفتم که جدا شوم از اسارت این دلتنگی همیشگی...

نگاهتان را به زمین بدوزید

چشمان من هیچ جوابی ندارند.....

از من به دل نگیر

باور کن خطوط سفید جاده نگاه نگران مرا بهتر می فهمند....

بهار که بیاید رفته ام....

delebidel1369 — Sat, 26 Sep 2009 10:25:18 GMT

قصه‌ را كه‌ می‌دانی؟

قصه‌ مرغان‌ و كوه‌ قاف‌ را، قصه‌ رفتن‌ و آن‌ هفت‌ وادی‌ صعب‌ را، قصه‌ سیمرغ‌ و آینه‌ را؟

قصه‌ نیست؛ حكایت‌ تقدیر است‌ كه‌ بر پیشانی‌ام‌ نوشته‌اند. هزار سال‌ است‌ كه‌ تقدیر را تأ‌خیر می‌كنم.

اما چه‌ كنم‌ با هدهد، هدهدی‌ كه‌ از عهد سلیمان‌ تا امروز هر بامداد صدایم‌ می‌زند؛

و من‌ همان‌ گنجشك‌ كوچك‌ عذرخواهم‌ كه‌ هر روز بهانه‌ای‌ می‌آورد، بهانه‌های‌ كوچك‌ بی‌مقدار.

تنم‌ نازك‌ است‌ و بال‌هایم‌ نحیف. من‌ از راه‌ سخت‌ و سنگ‌ و سنگلاخ‌ می‌ترسم. من‌ از گم‌ شدن، من‌ از تشنگی، من‌ از تاریك‌ و دور واهمه‌ دارم.

گفتی‌ قرار است‌ بال‌هایمان‌ را توی‌ حوض‌ داغ‌ خورشید بشوییم؟ گفتی‌ كه‌ این‌ تازه‌ اول‌ قصه‌ است؟

گفتی‌ كه‌ بعد نوبت‌ معرفت‌ است‌ و توحید؟ گفتی‌ كه‌ حیرت، بار درخت‌ توحید است؟گفتی‌ بی‌ نیازی...؟گفتی‌ كه‌ فقر...؟ گفتی‌ كه‌ آخرش‌ محو است‌ و عدم...؟

آی‌ هدهد! آی‌ هدهد! بایست؛ نه، من‌ طاقتش‌ را ندارم...

بهار كه‌ بیاید، دیگر رفته‌ام.

بهار، بهانه‌ رفتن‌ است....

حق‌ با هدهد است‌ كه‌ می‌گفت: رفتن‌ زیباتر است، ماندن‌ شكوهی‌ ندارد؛ آن‌ هم‌ پشت‌ این‌ سنگریزه‌های‌ طلب.

گیرم‌ كه‌ ماندم‌ و باز بال‌بال‌ زدم، توی‌ خاك‌ و خاطره، توی‌ گذشته‌ و گل. گیرم‌ كه‌ بالم‌ را هزار سال‌ دیگر هم‌ بسته‌ نگه‌ داشتم، بال‌های‌ بسته‌ اما طعم‌ اوج‌ را كی‌ خواهد چشید؟

می‌روم، باید رفت؛ در خون‌ تپیده‌ و پرپر. سیمرغ، مرغان‌ را در خون‌ تپیده‌ دوست‌تر دارد. هدهد بود كه‌ این‌ را به‌ من‌ گفت.

راستی، اگر دیگر نیامدم، یعنی‌ كه‌ آتش‌ گرفته‌ام؛ یعنی‌ كه‌ شعله‌ورم! یعنی‌ سوختم؛ یعنی‌ خاكسترم‌ را هم‌ باد برده‌ است.

می‌روم‌ اما هر جا كه‌ رسیدم، پری‌ به‌ یادگار برایت‌ خواهم‌ گذاشت. می‌دانم، این‌ كمترین‌ شرط‌ جوانمردی‌ است.

بدرود، رفیق‌ روزهای‌ بی‌قراری‌ام! قرارمان‌ اما در حوالی‌ قاف، پشت‌ آشیانه‌ سیمرغ، آنجا كه‌ جز بال‌ و پر سوخته، نشانی‌ندارد...

پ.ن: بدرود...

تازه شده ای...آنقدر که بگویی آفتاب...و آفتاب بهار شود...!

delebidel1369 — Sun, 13 Sep 2009 21:12:16 GMT

آن قبل تر ها

در همهمه ی پیوستن قدم هایم به خاک!

زمین جایی بود شبیه همینجایی که امشب هست

ماه را اما نمی دانم..!

آن قبل تر ها

که از آسمانم بریدند

غمی در سینه ام گذاشتی

و بغضی در گلو

بغضی که ساده می شکند

اما

ساده رهایم نمی کند..!

سال ها از آن قبل تر ها می گذرد

و امروز تک تک یاخته هایم

سال تحویل می کنند

و چشمانم

یا مقلب القلوب می خوانند...

و هنوز هم آن غم رنگین را در سینه دارم

و آن بغض ناجور را در گلو

و این هر دو را گرامی شان می دارم

که غم، غم غربت بود

و بغض

یادگار وداع!

...

تنهایی هامو بعد از این با قلب کی قسمت کنم؟

واسه فراموش کردنت باید به چی عادت کنم؟

.................................

.....

........!

کرم ابریشم

delebidel1369 — Wed, 02 Sep 2009 15:08:05 GMT

کرم ابریشم کوچک من

خانه ی کوچک تو مبارک!

آخرش بافتی پیله ات را

بال تازه ، دل نو مبارک!

این لباس قدیمی و پاره

دیدی اندازه ی قد تو نیست!

دیگر آنرا نباید بپوشی

واقعا این که در حد تو نیست

آن خود کهنه ات را ولش کن

بیخیالش! بیا زود بیرون

یک خود تازه تر آن طرف هاست

آن طرف، پشت آن بید مجنون

وعده ی ما همانجا که گفتی

پشت دروازه ی شهر جادو

منتظر باش دارم می آیم

وای! رفتی، ولی بال من کو؟

تو برو من ولی کار دارم

بال پرواز من پاره پاره ست

باز باید ببافم خودم را

پیله ی کوچکم نیمه کاره ست....

پ.ن:پیله ی تازه! : روزه ی سکوت

عنوان ندارد..

delebidel1369 — Sat, 29 Aug 2009 12:13:17 GMT

کمی تنهایی ات را به من تکیه کن

من نام کوچک اولین بارانم

که صورت اَت را بوسید

حالا تنهايي ات را

به شانه اي

يا درختي

بخشيده اي

كه من نيستم

تو حق نداشتي...

پ.ن: پی نوشت ندارد!..

باور نکن تنهایی ات را...

delebidel1369 — Wed, 29 Jul 2009 18:00:41 GMT

هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

راستش می دونی، گاهی اوقات گوشی موبایلم رو که دستم میگیرم وقتی به صفحه ی نیمه روشن خاموشش نگاه خسته ام رو خیره می کنم وقتی مدام فون بوکش رو بالا و پایین می کنم و میبینم که نه! هیچ کس رو انگار ندارم که بتونم بهش یه زنگی بزنم شاید کمی خالی بشم

وقتی به هیچ کس نمی تونم بگم یا اگه بگم هم کسی نمی فهمه یا اگر هم بفهمه کاری نمی تونه بکنه و ...

گوشی رو توی دستم هی فشار می دم و فشار اون قدر که صفحه ی روشن خاموشش هی رنگ عوض می کنه و چشمک می زنه....

همیشه این جور اوقاته که یه دفعه ناخودآگاه از دلم رد میشه کاش می شد، کاش می شد کاش می شد به خدا هم یه اس ام اس زد

تمام حرفهات رو نوشت و تو یه لحظه سند کرد و بعد با اضطراب و هیجان نشست و منتظر شد تا کِی، کجا، چجوری دلی وری اش میاد تا خیالت راحت بشه که اونهم شنید.

تو دلم با همه وجودم سرم رو پایین میندازم و میگم خب چکار کنم من که شعورم به حضور تو نمی رسه من که حضورم به دیدن تو نمی کشه ، اما کاش لااقل شماره تو داشتم ، خجالت رو تو دلم کنار می ذارم و میگم بابا کاش موبایل داشتی کاش می شد بهت یه اس ام اس زد یه....

اون موقع است که بغض گلوم رو میگیره و بیخودِ بیخود با منوها ور می رم. اون وقته که عقده ام رو روی صفحه کلید خالی می کنم و در به در از این منو به اون منو....، اما نه انگار شمارش رو ندارم........

درمونده می شینم و به آسمون نگاه می کنم، آخه میدونی چیه؟! آدم اغلب هر چی گم می کنه فکر می کنه دورتر از همه جاست به خاطر همینه که دستش بهش نمی رسه . فکر می کنه احتمالا یه جای عجیب و غریبه . آسمون بهتر از همه جاست! با خودم می گم آره احتمالا پشت پلک آسمونه، از همون جاست که می تونه همه رو از بالا ببینه ، خدا کنه منهم ببینه!

بعد بغضم می شکنه و "دلی وری ش" از چشمام سرازیر میشه پایین ، پشت سر هم، صورت ِ خیس و شونه های لرزون

بعد انگاری حس می کنم ، حس می کنم که کنارم نشسته، گوشی موبایلم رو پرت می کنم یه گوشه و تا به خودم میام سر حرفم باز میشه . انگار برای اولین باره که با یکی بی واسطه میشه حرف زد ، اون حرف نمی زنه اما تو می شنوی

تو یه ثانیه تمام صحنه ها مثل یه فیلم تکراری از جلوی چشمای خیسم می گذره و اون فقط نگاه می کنه یا شاید گوش می کنه ،

ناخودآگاه بهش می گم: تو که می تونی! تو که گفتی از همه مهربون تری ! تو که.....

پس چرا هیچ کاری نمی کنی من معجزه می خوام ، چرا معجزه نمی کنی چی میشه مگه...آخه.....

سکوت می کنه!

عصبانی می شم و می گم می دونم سرت شلوغه می دونم ما که بندگی نکردیم که اربابی توقع داشته باشیم می دونم.....

سکوت می کنه!

دیگه یه گوشه بی حس و حال می افتم و من اس ام اس نمی زنم اما دلی وری ش از گوشه چشمام سرازیر می شه. انگار سیم کارت قلبم بدون اینکه من بخوام خود به خود داره اس ام اس می زنه.

انگار روبروم نشسته ، انگار آروم ترم اما....

احساس می کنم تمام وجودم داره می لرزه مثل اینکه یکی از درونم داره زنگ می زنه، سینم از جاش می خواد کنده بشه سیم کارت قلبم می خواد بپره بیرون

ناخودآگاه دوباره آسمون رو نگاه می کنم ، زمین رو نگاه می کنم دور و نزدیک رو تماشا می کنم من گوشی رو برنداشتم اما انگار صدای کسی رو واضح توی قلبم دارم می شنوم :

باور نکن تنهایی ات را

من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزدیکتر تو

از تو به تو نزدیکتر من

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهایی ات را

هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

دوباره شونه هام شروع می کنه به لرزیدن ، انگاری طاقت احساس این همه نزدیکی رو ندارم انگار همه چیز یادم رفته و فقط می خوام صدا قطع نشه دیگه چیزی دم نظرم نمیاد.

حتی انگار یادم رفته اصلا چی می خواستم! چی می خواستم بگم ، ماجرا چی بود!

بلند می شم انگار قدرت همه ی عالم مال منه، من کوچیکم اما انگار انگشتم رو که روی زمین می ذارم زمین رو انگشت من داره می چرخه انگار کسی جای من داره فکر می کنه انگار مغزم تا حد آسمون باز شده ، یکی دیگه داره جای من راه میره و محکم تر قدم برمیداره . انگار همه این خونه ها و خیابونها و بیابونهاش هم بازیچه ای نیستند برای مسافری که در " پیش" بوده...

دلم می خواد داد بکشم بگم خوبی! قطع نکنی،.... صدام رو داری....

دم دمای غروب صداش بلند تر شنیده میشه ، درخت ها دستهاشون رو بلند می کنند به سمت آسمون و سجده می کنند به زمین همه ی طبیعت یک پارچه باهاش حرف می زنند همه جا شلوغه و من فکر می کردم تنها منم که....

اما انگاری اون با همه تک تک حرف می زنه چطوری نمی دونم! اما مهم نیست من فقط دلم می خواد قطع نشه از ترس اینکه همین طور که داره صدام رو می شنوه من رو همه ببینه، صورتم و دستام رو می شورم با زبون بی زبونی چند رکعت نماز شکر می خونم.

باغ بود و دره چشم انداز پُر مهتاب

ذاتها با سایه های خود هم اندازه.

خیره در آفاق و اسرار عزیز شب

چشم من بیدار و چشم عالمی در خواب

با گروهی شرم و بی خویشی وضو کردم

من مست بودم ، مست ، مست ِ سرنشناس ِ پا نشناس

برگکی کندم از نهال گردوی نزدیک

و نگاهم رفته تا بس دور

شبنم آجین، سبز فرش باغ هم گسترده سجاده

قبله گو هر سو که خواهی باش

با خودم فکر می کردم بعد از این همه دوری و دیری بعد از این همه فرار بعد از این همه غرور و ندیدن رفتن و درگیر شدن بعد از این همه کوری و کری انگار تنها راه رسیدن و تماس همین بود ، همین بغض ناجور همین حال بدجور ....

به اطرافم که نگاه می کردم انگار جای پای اون از اول هم بوده از قبلش هم بوده از بعدش هم بوده (هست)

انگار من نبودم من نمی دیدم من کور بودم....

همین طوری تو فکر بودم که با داشتن اون دیگه چطور میشه ازش چیزی خواست

چطوری با چه رویی؟! که ته دلم یه کسی گفت:

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

از خدا خواسته ته دلم رو گفتم ، گفتم اما؛ اما به شرط اینکه تماسش رو قطع نکنه.

راستش ته دلم یه چیزی قلقلک میداد. که دیگه با تمام این امکانات و مصیبت ها خیلی هم پایه نیستیم که...

فقط می خوام که...تماسش رو قطع نکنه یا هر چی که داد ، اونی که می رسه تماسم رو قطع نکنه. صدای اذون میاد...

این خانه را بگذار و بگذر

با من بیا تا مقصد دل

باور نکن تنهایی ات را

من با توام منزل به منزل

یا علی مددی...

خدا حافظ همین حالا

همین حالا که....

تو پیدایم کن....

delebidel1369 — Wed, 22 Jul 2009 20:15:46 GMT

می گویم: خدایا!

من گم می شوم

تو پیدایم کن!

به رسم کودکی

هر کس هر آنچه یافت از آن خودش!

و خدا می خندد و ناگاه لای ابرها پنهان می شود

اما قرار بود من نباشم

او که خداست!

خدا که گم نمیشود!

هزار بار دور حوض کاشی می چرخم

و التماس خیس باران کمر خم می کند....

دست های آسمان دورند

حتی اگر آغوشی باز باشند برای بازگشت قطره ها

دورند

و محکم خدا را در آغوش گرفته اند

انگار

هیچ وقت

دستمان به خدا نمی رسد.....

نه من

و نه قطره ها.....

این بازی دیگر عادلانه نیست!

پ.ن: پی نوشت ندارد!!!

روزت مبارک بابا

delebidel1369 — Mon, 06 Jul 2009 12:15:18 GMT

قلب خاکی من انگار

تنها خرابه ی امارت خداست

کاش اینبار

از شوق حضورت پرچین فاصله می شکافت

تا این دل خاکی این طرف دیوار

قدوم نو رسیده ات را پذیرا بود

میلادت مبارک مولا....

سلام پدر

باز هم می نویسم...این بار شاید جوری دیگر....به قلم شاد باش!

امروز روز توست...و هر روز روز توست

و این تنها هدیه ی زیبنده برای موجودی چون توست...

زیرا که دست های عزیزت محبت پدری را خوب از بر دارند....

بودنت شادباش

خوش به خوشبختیه ما که با تو زنده بمانیم

خوش اگر همیشه باشی در دلمان..در ذهنهای ما...

خوش اگر چشم هایت چراغ چشم های ما باشد......

روزت مبارک بابا

سایه ات کم نشه هستی من...

پ.ن: می دونم شاید هیچ وقت اینا رو نخونی ولی خب به هر حال...دوست دارم

جای من و تو هنوز در آغوش خدا خالی است...

delebidel1369 — Tue, 30 Jun 2009 13:14:18 GMT

آغاز من، نه آغاز زمین بود و نه آغاز انسان

تنها اتفاق ساده ی کوچکی بود

که در گیر و دار آفرینش افتاد

تکرار بدیع خلقتی

که منی تازه به مای جهانیان افزود...

پیش تر زیستن نمی دانستم

خدایم آموخت!

آن هنگام که سیب سرخ تپنده ای میان دست های کوچکم جا داد

و شیطان را فرمان داد تا سرکشی کند!

شیطان دلش گرفت

قرار نبود پایان قصه ی عبادت هزار ساله اش چنین باشد

کوله بارش را بست

پیراهن زهد را از تنش بیرون کرد و خواست تا ترک بهشت کند

کسی دلش برای شیطان نسوخت

انسان اما

رفت تا بدرقه اش کند

شیطان کینه داشت

انسان عشق

شیطان عشق را نمی فهمید

انسان که برگشت دروازه های بهشت بسته بود

انسان ماند و شیطانی که کینه داشت و راهی که به زمین منتهی می شد....

خدا گفت

راه را تا انتها برو

چرا که من چنین می خواهم

و فراموش نکن

تنها یکی از شما باز خواهد گشت

راه تاریک بود و ناپیدا

انسان از راه ناپیدا می ترسید

حکم، حکم خدا بود

باید می پذیرفت

انسان راهی شد و شیطان به دنبالش

شیطان کینه داشت

انسان عشق

عشق راه بود و کینه بی راهه

شیطان انسان را گمراه می خواست

چرا که راه، هر دو را نمی پذیرفت

هزار سال

شیطان بی راهه را آذین بست و آراست

انسان اما سر به راه بود

شیطان گفت

اما این بازی عادلانه نیست

گریست و از بازی بیرون رفت

کسی دلش برای شیطان نسوخت

خدا گفت

عشق راه بود

شیطان عشق را نمی فهمید

دلیل گمراهی اش فقط همین بود

انسان به زمین رسید

زمین پر بود از آرزوهای رنگارنگ

خدا چشم به راه انسان بود

انسان آرزوی بهشت می خواست

بهای آرزو سنگین بود

انسان عشق را خرج آرزوی بهشت کرد...

و خدا گریست و گفت

کاش انسان می دانست عشق راه بهشت بود

کاش انسان همیشه عاشق می ماند...

هی...تو... تو همان انسانی!

برخیز و عشقت را پس بگیر

عشق تنها، بهای بهشت است

عاشقی کن!

خدا هنوز چشم به راه توست..................

...God grant me the

delebidel1369 — Mon, 22 Jun 2009 09:07:18 GMT

Serenity to accept

the things I can not change,

Courage to change

the things I can,

and...

Wisdom to know

the difference.

thanks you all

for every seconds that you courage me

and for every hopes

coming back soon

regards..